ĜIS LA STELO... |
|
Ĝis la ekaperinta stel’ Estas vojego tia, Ke bezonegis ĝia hel’ Jarmilojn ĝis ter’ nia.
Delonge eble tiu sun’ |
La bild’ de l’ stel’ ŝovanta sin Sur la ĉiel’ majestas. Ĝi estis: ni ne vidis ĝin... Vidata: ĝi malestas.
Samtiel kiam nia flam’ |
|
|
La ĉi-supra poemo aperis en: Informa bulteno de R.E.S. 3/1946, p. 2; Internacia kulturo 3-4/1950, p. 11; El Popola Ĉinio 7/1989, p. 32; Jugoslavia stelo 1 (14)/1990, p. 8 |
|